Chandi Di Var

ੴ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫ਼ਤਹ ॥

ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥

ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਕੀ ॥

ਪਾਤਿਸਾਹੀ ੧੦ ॥

ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ ਸਿਮਰਿ ਕੈ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਲਈਂ ਧਿਆਇ ॥

ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਗੁਰ ਤੇ ਅਮਰਦਾਸੁ ਰਾਮਦਾਸੈ ਹੋਈਂ ਸਹਾਇ ॥

ਅਰਜਨ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਨੋ ਸਿਮਰੌ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਰਾਇ ॥

ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਿਆਈਐ ਜਿਸ ਡਿਠੇ ਸਭਿ ਦੁਖਿ ਜਾਇ ॥

ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਿਮਰਿਐ ਘਰ ਨਉ ਨਿਧਿ ਆਵੈ ਧਾਇ ॥

ਸਭ ਥਾਈਂ ਹੋਇ ਸਹਾਇ ॥੧॥

ਪਉੜੀ ॥

ਖੰਡਾ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਸਾਜ ਕੈ ਜਿਨ ਸਭ ਸੈਸਾਰੁ ਉਪਾਇਆ ॥

ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸ ਸਾਜਿ ਕੁਦਰਤਿ ਦਾ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇ ਬਣਾਇਆ ॥

ਸਿੰਧ ਪਰਬਤ ਮੇਦਨੀ ਬਿਨੁ ਥੰਮ੍ਹਾ ਗਗਨਿ ਰਹਾਇਆ ॥

ਸਿਰਜੇ ਦਾਨੋ ਦੇਵਤੇ; ਤਿਨ ਅੰਦਰਿ ਬਾਦੁ ਰਚਾਇਆ ॥

ਤੈ ਹੀ ਦੁਰਗਾ ਸਾਜਿ ਕੈ ਦੈਤਾ ਦਾ ਨਾਸੁ ਕਰਾਇਆ ॥

ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਬਲੁ ਰਾਮ ਲੈ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦਹਸਿਰੁ ਘਾਇਆ ॥

ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਬਲੁ ਕ੍ਰਿਸਨ ਲੈ ਕੰਸੁ ਕੇਸੀ ਪਕੜਿ ਗਿਰਾਇਆ ॥

ਬਡੇ ਬਡੇ ਮੁਨਿ ਦੇਵਤੇ ਕਈ ਜੁਗ ਤਿਨੀ ਤਨੁ ਤਾਇਆ ॥

ਕਿਨੀ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥੨॥

ਸਾਧੂ ਸਤਜੁਗੁ ਬੀਤਿਆ ਅਧ ਸੀਲੀ ਤ੍ਰੇਤਾ ਆਇਆ ॥

ਨਚੀ ਕਲ ਸਰੋਸਰੀ; ਕਲ ਨਾਰਦ ਡਉਰੂ ਵਾਇਆ ॥

ਅਭਿਮਾਨੁ ਉਤਾਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮਹਿਖਾਸੁਰ ਸੁੰਭ ਉਪਾਇਆ ॥

ਜੀਤਿ ਲਏ ਤਿਨ ਦੇਵਤੇ; ਤਿਹ ਲੋਕੀ ਰਾਜੁ ਕਮਾਇਆ ॥

ਵਡਾ ਬੀਰੁ ਅਖਾਇ ਕੈ ਸਿਰ ਉਪਰ ਛਤ੍ਰੁ ਫਿਰਾਇਆ ॥

ਦਿਤਾ ਇੰਦ੍ਰੁ ਨਿਕਾਲ ਕੈ ਤਿਨ ਗਿਰ ਕੈਲਾਸੁ ਤਕਾਇਆ ॥

ਡਰਿ ਕੈ ਹਥੋ ਦਾਨਵੀ ਦਿਲ ਅੰਦਰਿ ਤ੍ਰਾਸੁ ਵਧਾਇਆ ॥

ਪਾਸ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੁ ਆਇਆ ॥੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਇਕ ਦਿਹਾੜੇ ਨਾਵਣ ਆਈ ਦੁਰਗਸਾਹ ॥

ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਰਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਅਪਣੇ ਹਾਲ ਦੀ ॥

ਛੀਨ ਲਈ ਠਕੁਰਾਈ, ਸਾਤੇ ਦਾਨਵੀ ॥

ਲੋਕੀ ਤਿਹੀ ਫਿਰਾਈ, ਦੋਹੀ ਆਪਣੀ ॥

ਬੈਠੇ ਵਾਇ ਵਧਾਈ, ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ॥

ਦਿਤੇ ਦੇਵ ਭਜਾਈ ਸਭਨਾ ਰਾਕਸਾਂ ॥

ਕਿਨੇ ਨ ਜਿਤਾ ਜਾਈ ਮਹਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥

ਤੇਰੀ ਸਾਮ ਤਕਾਈ, ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਸਾਹ ॥੪॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਬੈਣ ਸੁਣੰਦੀ, ਹਸੀ ਹੜਹੜਾਇ ॥

ਓਹੀ ਸੀਹੁ ਮੰਗਾਇਆ ਰਾਕਸ ਭਖਣਾ ॥

ਚਿੰਤਾ ਕਰਹੁ ਨ ਕਾਈ, ਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ॥

ਰੋਹ ਹੋਈ ਮਹਾ ਮਾਈ, ਰਾਕਸਿ ਮਾਰਣੇ ॥੫॥

ਦੋਹਰਾ ॥

ਰਾਕਸਿ ਆਏ ਰੋਹਲੇ; ਖੇਤ ਭਿੜਨ ਕੇ ਚਾਇ ॥

ਲਸਕਨ ਤੇਗਾਂ ਬਰਛੀਆਂ; ਸੂਰਜੁ ਨਦਰਿ ਨ ਪਾਇ ॥੬॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਢੋਲ ਸੰਖ ਨਗਾਰੇ ਬਜੇ ॥

ਰਾਕਸਿ ਆਏ ਰੋਹਲੇ; ਤਰਵਾਰੀ ਬਖਤਰ ਸਜੇ ॥

ਜੁਟੇ ਸਉਹੇ ਜੁਧ ਨੂੰ; ਇਕ ਜਾਤ ਨ ਜਾਣਨ ਭਜੇ ॥

ਖੇਤ ਅੰਦਰਿ ਜੋਧੇ ਗਜੇ ॥੭॥

ਪਉੜੀ ॥

ਜੰਗ ਮੁਸਾਫਾ ਬਜਿਆ; ਰਣ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ਚਾਵਲੇ ॥

ਝੂਲਣ ਨੇਜੇ ਬੈਰਕਾ; ਨੀਸਾਣ ਲਸਨਿ ਲਿਸਾਵਲੇ ॥

ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ ਪਉਣ ਦੇ; ਊਂਘਨ ਜਾਣ ਜਟਾਵਲੇ ॥

ਦੁਰਗਾ ਦਾਨੋ ਡਹੇ ਰਣ; ਨਾਦ ਵਜਨ ਖੇਤੁ ਭੀਹਾਵਲੇ ॥

ਬੀਰ ਪਰੋਤੇ ਬਰਛੀਏਂ; ਜਣ ਡਾਲ ਚਮੁਟੇ ਆਵਲੇ ॥

ਇਕ ਵਢੇ ਤੇਗੀ ਤੜਫੀਅਨ; ਮਦ ਪੀਤੇ ਲੋਟਨਿ ਬਾਵਲੇ ॥

ਇਕ ਚੁਣ ਚੁਣ ਝਾੜਉ ਕਢੀਅਨ ਰੇਤ ਵਿਚੋਂ ਸੁਇਨਾ ਡਾਵਲੇ ॥

ਗਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ ਬਰਛੀਆਂ; ਤੀਰ ਵਗਨ ਖਰੇ ਉਤਾਵਲੇ ॥

ਜਣ ਡਸੇ ਭੁਜੰਗਮ ਸਾਵਲੇ; ਮਰ ਜਾਵਨ ਬੀਰ ਰੁਹਾਵਲੇ ॥੮॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੇਖਨ ਚੰਡ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨੂੰ; ਰਣ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ॥

ਧਾਏ ਰਾਕਸਿ ਰੋਹਲੇ; ਚਉਗਿਰਦੋ ਭਾਰੇ ॥

ਹਥੀਂ ਤੇਗਾਂ ਪਕੜਿ ਕੈ; ਰਣ ਭਿੜੇ ਕਰਾਰੇ ॥

ਕਦੇ ਨ ਨਠੇ ਜੁਧ ਤੇ; ਜੋਧੇ ਜੁਝਾਰੇ ॥

ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ; ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਪੁਕਾਰੇ ॥

ਮਾਰੇ ਚੰਡ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨੈ; ਬੀਰ ਖੇਤ ਉਤਾਰੇ ॥

ਮਾਰੇ ਜਾਪਨ ਬਿਜੁਲੀ; ਸਿਰਭਾਰ ਮੁਨਾਰੇ ॥੯॥

ਪਉੜੀ ॥

ਚੋਟ ਪਈ ਦਮਾਮੇ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਦੇਵੀ ਦਸਤ ਨਚਾਈ, ਸੀਹਣ ਸਾਰਦੀ ॥

ਪੇਟ ਮਲੰਦੇ ਲਾਈ, ਮਹਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥

ਗੁਰਦੇ ਆਂਦਾ ਖਾਈ ਨਾਲੇ ਰੁਕੜੇ ॥

ਜੇਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਈ, ਕਹੀ ਸੁਣਾਇ ਕੈ ॥

ਚੋਟੀ ਜਾਣ ਦਿਖਾਈ, ਤਾਰੇ ਧੂਮਕੇਤ ॥੧੦॥

ਪਉੜੀ ॥

ਚੋਟਾਂ ਪਵਨ ਨਗਾਰੇ, ਅਣੀਆਂ ਜੁਟੀਆਂ ॥

ਧੂਹ ਲਈਆਂ ਤਰਵਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵੀ ॥

ਵਾਹਨ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ, ਸੂਰੇ ਸੰਘਰੇ ॥

ਵਗੈ ਰਤੁ ਝੁਲਾਰੀ, ਜਿਉ ਗੇਰੂ ਬਾਬਤ੍ਰਾ ॥

ਦੇਖਨ ਬੈਠ ਅਟਾਰੀ, ਨਾਰੀ ਰਾਕਸਾਂ ॥

ਪਾਈ ਧੂਮ ਸਵਾਰੀ, ਦੁਰਗਾ ਦਾਨਵੀ ॥੧੧॥

ਪਉੜੀ ॥

ਲਖ ਨਗਾਰੇ ਵਜਨ, ਆਮ੍ਹੋ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ॥

ਰਾਕਸ ਰਣੋ ਨ ਭਜਨ, ਰੋਹੇ ਰੋਹਲੇ ॥

ਸੀਹਾਂ ਵਾਂਗੂ ਗਜਣ, ਸਭੇ ਸੂਰਮੇ ॥

ਤਣਿ ਤਣਿ ਕੈਬਰ ਛਡਨ, ਦੁਰਗਾ ਸਾਮਣੇ ॥੧੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ਦੋਹਰੇ; ਰਣ ਸੰਗਲੀਆਲੇ ॥

ਧੂੜਿ ਲਪੇਟੇ ਧੂਹਰੇ; ਸਿਰਦਾਰ ਜਟਾਲੇ ॥

ਉਖਲੀਆਂ ਨਾਸਾ ਜਿਨਾ ਮੁਹਿ ਜਾਪਨ ਆਲੇ ॥

ਧਾਏ ਦੇਵੀ ਸਾਹਮਣੇ; ਬੀਰ ਮੁਛਲੀਆਲੇ ॥

ਸੁਰਪਤ ਜੇਹੇ ਲੜ ਹਟੇ; ਬੀਰ ਟਲੇ ਨ ਟਾਲੇ ॥

ਗਜੇ ਦੁਰਗਾ ਘੇਰਿ ਕੈ; ਜਣੁ ਘਣੀਅਰ ਕਾਲੇ ॥੧੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਚੋਟ ਪਈ ਖਰਚਾਮੀ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਘੇਰ ਲਈ ਵਰਿਆਮੀ, ਦੁਰਗਾ ਆਇ ਕੈ ॥

ਰਾਕਸ ਵਡੇ ਅਲਾਮੀ, ਭਜ ਨ ਜਾਣਦੇ ॥

ਅੰਤ ਹੋਏ ਸੁਰਗਾਮੀ, ਮਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ॥੧੪॥

ਪਉੜੀ ॥

ਅਗਣਤ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ, ਦਲਾਂ ਭਿੜੰਦਿਆਂ ॥

ਪਾਏ ਮਹਖਲ ਭਾਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ॥

ਵਾਹਨ ਫਟ ਕਰਾਰੇ, ਰਾਕਸਿ ਰੋਹਲੇ ॥

ਜਾਪਣ ਤੇਗੀ ਆਰੇ, ਮਿਆਨੋ ਧੂਹੀਆਂ ॥

ਜੋਧੇ ਵਡੇ ਮੁਨਾਰੇ, ਜਾਪਨ ਖੇਤ ਵਿਚ ॥

ਦੇਵੀ ਆਪ ਸਵਾਰੇ, ਪਬ ਜਵੇਹਣੇ ॥

ਕਦੇ ਨ ਆਖਨ ਹਾਰੇ, ਧਾਵਨ ਸਾਹਮਣੇ ॥

ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੇ, ਰਾਕਸਿ ਖੜਗ ਲੈ ॥੧੫॥

ਪਉੜੀ ॥

ਉਮਲ ਲਥੇ ਜੋਧੇ, ਮਾਰੂ ਬਜਿਆ ॥

ਬਦਲ ਜਿਉ ਮਹਿਖਾਸੁਰ, ਰਣ ਵਿਚਿ ਗਜਿਆ ॥

ਇੰਦ੍ਰ ਜੇਹਾ ਜੋਧਾ, ਮੈਥਉ ਭਜਿਆ ॥

ਕਉਣ ਵਿਚਾਰੀ ਦੁਰਗਾ, ਜਿਨ ਰਣੁ ਸਜਿਆ ॥੧੬॥

ਵਜੇ ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਤੀਰ ਫਿਰੈ ਰੈਬਾਰੇ, ਆਮ੍ਹੋ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ॥

ਅਗਣਤ ਬੀਰ ਸੰਘਾਰੇ, ਲਗਦੀ ਕੈਬਰੀ ॥

ਡਿਗੇ ਜਾਣਿ ਮੁਨਾਰੇ, ਮਾਰੇ ਬਿਜੁ ਦੇ ॥

ਖੁਲੀ ਵਾਲੀਂ ਦੈਤ ਅਹਾੜੇ, ਸਭੇ ਸੂਰਮੇ ॥

ਸੁਤੇ ਜਾਣਿ ਜਟਾਲੇ, ਭੰਗਾਂ ਖਾਇ ਕੈ ॥੧੭॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ ਨਾਲਿ ਧਉਸਾ ਭਾਰੀ ॥

ਕੜਕ ਉਠਿਆ ਫਉਜ ਤੇ; ਵਡਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥

ਲੈ ਕੈ ਚਲਿਆ ਸੂਰਮੇ; ਨਾਲਿ ਵਡੇ ਹਜਾਰੀ ॥

ਮਿਆਨੋ ਖੰਡਾ ਧੂਹਿਆ; ਮਹਖਾਸੁਰ ਭਾਰੀ ॥

ਉਮਲ ਲਥੇ ਸੂਰਮੇ; ਮਾਰ ਮਚੀ ਕਰਾਰੀ ॥

ਜਾਪੇ ਚਲੇ ਰਤ ਦੇ; ਸਲਲੇ ਜਟਧਾਰੀ ॥੧੮॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣੀ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਧੂਹਿ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾਣੀ; ਦੁਰਗਾ ਮਿਆਨ ਤੇ ॥

ਚੰਡੀ ਰਾਕਸਿ ਖਾਣੀ; ਵਾਹੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥

ਕੋਪਰ ਚੂਰ ਚਵਾਣੀ; ਲਥੀ ਕਰਗ ਲੈ ॥

ਪਾਖਰ ਤੁਰਾ ਪਲਾਣੀ; ਰੜਕੀ ਧਰਤ ਜਾਇ ॥

ਲੈਦੀ ਅਘਾ ਸਿਧਾਣੀ; ਸਿੰਗਾਂ ਧਉਲ ਦਿਆਂ ॥

ਕੂਰਮ ਸਿਰ ਲਹਿਲਾਣੀ; ਦੁਸਮਨ ਮਾਰਿ ਕੈ ॥

ਵਢੇ ਗਨ ਤਿਖਾਣੀ; ਮੂਏ ਖੇਤ ਵਿਚ ॥

ਰਣ ਵਿਚ ਘਤੀ ਘਾਣੀ; ਲੋਹੂ ਮਿਝ ਦੀ ॥

ਚਾਰੇ ਜੁਗ ਕਹਾਣੀ; ਚਲਗ ਤੇਗ ਦੀ ॥

ਬਿਧਣ ਖੇਤ ਵਿਹਾਣੀ; ਮਹਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥੧੯॥

ਇਤੀ ਮਹਖਾਸੁਰ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਦੁਰਗਾ ਆਇਆ ॥

ਚਉਦਹ ਲੋਕਾਂ ਰਾਣੀ ਸਿੰਘ ਨਚਾਇਆ ॥

ਮਾਰੇ ਬੀਰ ਜਟਾਣੀ; ਦਲ ਵਿਚ ਅਗਲੇ ॥

ਮੰਗਨ ਨਾਹੀ ਪਾਣੀ; ਦਲੀ ਹੰਘਾਰ ਕੈ ॥

ਜਣ ਕਰੀ ਸਮਾਇ ਪਠਾਣੀ; ਸੁਣਿ ਕੈ ਰਾਗ ਨੂੰ ॥

ਰਤੂ ਦੇ ਹੜਵਾਣੀ; ਚਲੇ ਬੀਰ ਖੇਤ ॥

ਪੀਤਾ ਫੁਲੁ ਇਆਣੀ; ਘੁਮਨ ਸੂਰਮੇ ॥੨੦॥

ਹੋਈ ਅਲੋਪ ਭਵਾਨੀ; ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ॥

ਈਸਰ ਦੀ ਬਰਦਾਨੀ; ਹੋਈ ਜਿਤ ਦਿਨ ॥

ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਗੁਮਾਨੀ; ਜਨਮੇ ਸੂਰਮੇ ॥

ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ; ਤਕੀ ਜਿਤਨੀ ॥੨੧॥

ਇੰਦ੍ਰਪੁਰੀ ਤੇ ਧਾਵਣਾ; ਵਡ ਜੋਧੀ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ ॥

ਸੰਜ ਪਟੇਲਾ ਪਾਖਰਾ; ਭੇੜ ਸੰਦਾ ਸਾਜੁ ਬਣਾਇਆ ॥

ਜੰਮੇ ਕਟਕ ਅਛੂਹਣੀ; ਅਸਮਾਨੁ ਗਰਦੀ ਛਾਇਆ ॥

ਰੋਹ ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਸਿਧਾਇਆ ॥੨੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਅਲਾਇਆ; ਵਡ ਜੋਧੀ ਸੰਘਰੁ ਵਾਏ ॥

ਰੋਹ ਦਿਖਾਲੀ ਦਿਤੀਆ; ਵਰਿਆਮੀ ਤੁਰੇ ਨਚਾਏ ॥

ਘੁਰੇ ਦਮਾਮੇ ਦੋਹਰੇ; ਜਮ ਬਾਹਣ ਜਿਉ ਅਰੜਾਏ ॥

ਦੇਉ ਦਾਨੋ ਲੁਝਣ ਆਏ ॥੨੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦਾਨੋ ਦੇਉ ਅਨਾਗੀ, ਸੰਘਰੁ ਰਚਿਆ ॥

ਫੁਲ ਖਿੜੇ ਜਣ ਬਾਗੀਂ, ਬਾਣੇ ਜੋਧਿਆਂ ॥

ਭੂਤਾਂ ਇਲਾਂ ਕਾਗੀਂ, ਗੋਸਤ ਭਖਿਆ ॥

ਹੁੰਮੜ ਧੁੰਮੜ ਜਾਗੀ, ਘਤੀ ਸੂਰਿਆਂ ॥੨੪॥

ਸਟ ਪਈ ਨਗਾਰੇ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਦਿਤੇ ਦੇਉ ਭਜਾਈ, ਮਿਲਿ ਕੈ ਰਾਕਸੀਂ ॥

ਲੋਕੀ ਤਿਹੀ ਫਿਰਾਹੀ, ਦੋਹੀ ਆਪਣੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਾਮ ਤਕਾਈ, ਦੇਵਾਂ ਡਰਦਿਆਂ ॥

ਆਂਦੀ ਚੰਡਿ ਚੜਾਈ; ਉਤੇ ਰਾਕਸਾ ॥੨੫॥

ਪਉੜੀ ॥

ਆਈ ਫੇਰ ਭਵਾਨੀ, ਖਬਰੀ ਪਾਈਆ ॥

ਦੈਤ ਵਡੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਹੋਏ ਏਕਠੇ ॥

ਲੋਚਨ ਧੂਮ ਗੁਮਾਨੀ, ਰਾਇ ਬੁਲਾਇਆ ॥

ਜਗ ਵਿਚ ਵਡਾ ਦਾਨੋ, ਆਪ ਕਹਾਇਆ ॥

ਸਟ ਪਈ ਖਰਚਾਮੀ, ਦੁਰਗਾ ਲਿਆਵਣੀ ॥੨੬॥

ਪਉੜੀ ॥

ਕੜਕ ਉਠੀ ਰਣ ਚੰਡੀ, ਫਉਜਾਂ ਦੇਖ ਕੈ ॥

ਧੂਹਿ ਮਿਆਨੋ ਖੰਡਾ, ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ॥

ਸਭੇ ਬੀਰ ਸੰਘਾਰੇ, ਧੂਮਰਨੈਣ ਦੇ ॥

ਜਣ ਲੈ ਕਟੇ ਆਰੇ, ਦਰਖਤ ਬਾਢੀਆਂ ॥੨੭॥

ਪਉੜੀ ॥

ਚੋਬੀਂ ਧਉਂਸ ਬਜਾਈ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਰੋਹ ਭਵਾਨੀ ਆਈ, ਉਤੇ ਰਾਕਸਾਂ ॥

ਖਬੈ ਦਸਤ ਨਚਾਈ, ਸੀਹਣ ਸਾਰ ਦੀ ॥

ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਤਨ ਲਾਈ, ਕੀਤੀ ਰੰਗੁਲੀ ॥

ਭਾਈਆਂ ਮਾਰਨ ਭਾਈ, ਦੁਰਗਾ ਜਾਣਿ ਕੈ ॥

ਰੋਹ ਹੋਇ ਚਲਾਈ, ਰਾਕਸਿ ਰਾਇ ਨੂੰ ॥

ਜਮ ਪੁਰ ਦੀਆ ਪਠਾਈ, ਲੋਚਨ ਧੂਮ ਨੂੰ ॥

ਜਾਪੇ ਦਿਤੀ ਸਾਈ, ਮਾਰਨ ਸੁੰਭ ਦੀ ॥੨੮॥

ਪਉੜੀ ॥

ਭੰਨੇ ਦੈਤ ਪੁਕਾਰੇ, ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਥੈ ॥

ਲੋਚਨ ਧੂਮ ਸੰਘਾਰੇ, ਸਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ॥

ਚੁਣਿ ਚੁਣਿ ਜੋਧੇ ਮਾਰੇ, ਅੰਦਰ ਖੇਤ ਦੈ ॥

ਜਾਪਨ ਅੰਬਰਿ ਤਾਰੇ, ਡਿਗਨਿ ਸੂਰਮੇ ॥

ਗਿਰੇ ਪਰਬਤ ਭਾਰੇ, ਮਾਰੇ ਬਿਜੁ ਦੇ ॥

ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਦਲ ਹਾਰੇ, ਦਹਸਤ ਖਾਇ ਕੈ ॥

ਬਚੇ ਸੁ ਮਾਰੇ ਮਾਰੇ ਰਹਦੇ ਰਾਇ ਥੈ ॥੨੯॥

ਪਉੜੀ ॥

ਰੋਹ ਹੋਇ ਬੁਲਾਏ, ਰਾਕਸਿ ਰਾਇ ਨੇ ॥

ਬੈਠੇ ਮਤਾ ਪਕਾਏ, ਦੁਰਗਾ ਲਿਆਵਣੀ ॥

ਚੰਡ ਅਰ ਮੁੰਡ ਪਠਾਏ, ਬਹੁਤਾ ਕਟਕੁ ਦੈ ॥

ਜਾਪੇ ਛਪਰ ਛਾਏ, ਬਣੀਆ ਕੇਜਮਾ ॥

ਜੇਤੇ ਰਾਇ ਬੁਲਾਏ, ਚਲੇ ਜੁਧ ਨੋ ॥

ਜਣ ਜਮ ਪੁਰ ਪਕੜ ਚਲਾਏ, ਸਭੇ ਮਾਰਣੇ ॥੩੦॥

ਪਉੜੀ ॥

ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ ਵਾਏ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਰੋਹ ਰੁਹੇਲੇ ਆਏ, ਉਤੇ ਰਾਕਸਾਂ ॥

ਸਭਨੀ ਤੁਰੇ ਨਚਾਏ, ਬਰਛੇ ਪਕੜਿ ਕੈ ॥

ਬਹੁਤੇ ਮਾਰ ਗਿਰਾਏ, ਅੰਦਰ ਖੇਤ ਦੈ ॥

ਤੀਰੀ ਛਹਬਰ ਲਾਈ, ਬੁਠੀ ਦੇਵਤਾ ॥੩੧॥

ਭੇਰੀ ਸੰਖ ਵਜਾਏ, ਸੰਘਰਿ ਰਚਿਆ ॥

ਤਣਿ ਤਣਿ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਦੁਰਗਾ ਧਨਖ ਲੈ ॥

ਜਿਨੀ ਦਸਤ ਉਠਾਏ, ਰਹੇ ਨ ਜੀਵਦੇ ॥

ਚੰਡ ਅਰ ਮੁੰਡ ਖਪਾਏ ਦੋਨੋ ਦੇਵਤਾ ॥੩੨॥

ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਰਿਸਾਏ, ਮਾਰੇ ਦੈਤ ਸੁਣ ॥

ਜੋਧੇ ਸਭ ਬੁਲਾਏ, ਆਪਣੀ ਮਜਲਸੀ ॥

ਜਿਨੀ ਦੇਉ ਭਜਾਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਜੇਵਹੇ ॥

ਤੇਈ ਮਾਰ ਗਿਰਾਏ, ਪਲ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ॥

ਓਨੀ ਦਸਤੀ ਦਸਤ ਵਜਾਏ, ਤਿਨਾ ਚਿਤ ਕਰਿ ॥

ਫਿਰ ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਚਲਾਏ, ਬੀੜੇ ਰਾਇ ਦੇ ॥

ਸੰਜ ਪਟੋਲਾ ਪਾਏ, ਚਿਲਕਤ ਟੋਪੀਆਂ ॥

ਲੁਝਣ ਨੋ ਅਰੜਾਏ, ਰਾਕਸ ਰੋਹਲੇ ॥

ਕਦੇ ਨ ਕਿਨੇ ਹਟਾਏ, ਜੁਧ ਮਚਾਇ ਕੈ ॥

ਮਿਲ ਤੇਈ ਦਾਨੋ ਆਏ, ਹੁਣ ਸੰਘਰਿ ਦੇਖਣਾ ॥੩੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੈਤੀ ਡੰਡ ਉਭਾਰੀ ਨੇੜੈ, ਆਇ ਕੈ ॥

ਸਿੰਘ ਕਰੀ ਅਸਵਾਰੀ, ਦੁਰਗਾ ਸੋਰ ਸੁਣ ॥

ਖਬੇ ਦਸਤ ਉਭਾਰੀ, ਗਦਾ ਫਿਰਾਇ ਕੈ ॥

ਸੈਨਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੀ, ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਦੀ ॥

ਜਣ ਮਦ ਖਾਇ ਮਦਾਰੀ, ਘੂਮਨ ਸੂਰਮੇ ॥

ਅਗਣਤ ਪਾਉ ਪਸਾਰੀ, ਰੁਲੇ ਅਹਾੜ ਵਿਚਿ ॥

ਜਾਪੇ ਖੇਡ ਖਿਡਾਰੀ, ਸੁਤੇ ਫਾਗ ਨੂੰ ॥੩੪॥

ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਹਕਾਰੇ, ਰਹਿੰਦੇ ਸੂਰਮੇ ॥

ਜੋਧੇ ਜੇਡ ਮੁਨਾਰੇ, ਦਿਸਨ ਖੇਤ ਵਿਚਿ ॥

ਸਭਨੀ ਦਸਤ ਉਭਾਰੇ, ਤੇਗਾਂ ਧੂਹਿ ਕੈ ॥

ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਪੁਕਾਰੇ, ਆਏ ਸਾਹਮਣੇ ॥

ਸੰਜਾਤੇ ਠਣਿਕਾਰੇ ਤੇਗੀਂ ਉਬਰੇ ॥

ਘਾੜ ਘੜਨਿ ਠਠਿਆਰੇ, ਜਾਣਿ ਬਣਾਇ ਕੈ ॥੩੫॥

ਸਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣੀ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਘੂਮਰ ਬਰਗ ਸਤਾਣੀ, ਦਲ ਵਿਚਿ ਘਤੀਓ ॥

ਸਣੇ ਤੁਰਾ ਪਲਾਣੀ, ਡਿਗਣ ਸੂਰਮੇ ॥

ਉਠਿ ਉਠਿ ਮੰਗਣਿ ਪਾਣੀ, ਘਾਇਲ ਘੂਮਦੇ ॥

ਏਵਡੁ ਮਾਰਿ ਵਿਹਾਣੀ, ਉਪਰ ਰਾਕਸਾਂ ॥

ਬਿਜਲ ਜਿਉ ਝਰਲਾਣੀ, ਉਠੀ ਦੇਵਤਾ ॥੩੬॥

ਪਉੜੀ ॥

ਚੋਬੀ ਧਉਸ ਉਭਾਰੀ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਸਭੋ ਸੈਨਾ ਮਾਰੀ, ਪਲ ਵਿਚਿ ਦਾਨਵੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਦਾਨੋ ਮਾਰੇ, ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥

ਸਿਰ ਵਿਚ ਤੇਗ ਵਗਾਈ, ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਦੇ ॥੩੭॥

ਅਗਣਤ ਦਾਨੋ ਭਾਰੇ, ਹੋਏ ਲੋਹੂਆ ॥

ਜੋਧੇ ਜੇਡ ਮੁਨਾਰੇ, ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥

ਦੁਰਗਾ ਨੋ ਲਲਕਾਰੇ, ਆਵਣ ਸਾਹਮਣੇ ॥

ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੇ, ਰਾਕਸ ਆਂਵਦੇ ॥

ਰਤੂ ਦੇ ਪਰਨਾਲੇ, ਤਿਨ ਤੇ ਭੁਇ ਪਏ ॥

ਉਠੇ ਕਾਰਣਿਆਰੇ, ਰਾਕਸ ਹੜਹੜਾਇ ॥੩੮॥

ਧਗਾ ਸੰਗਲੀਆਲੀ, ਸੰਘਰ ਵਾਇਆ ॥

ਬਰਛੀ ਬੰਬਲੀਆਲੀ, ਸੂਰੇ ਸੰਘਰੇ ॥

ਭੇੜਿ ਮਚਿਆ ਬੀਰਾਲੀ, ਦੁਰਗਾ ਦਾਨਵੀਂ ॥

ਮਾਰ ਮਚੀ ਮੁਹਰਾਲੀ, ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥

ਜਣ ਨਟ ਲਥੇ ਛਾਲੀ, ਢੋਲਿ ਬਜਾਇ ਕੈ ॥

ਲੋਹੂ ਫਾਥੀ ਜਾਲੀ, ਲੋਥੀ ਜਮਧੜੀ ॥

ਘਣ ਵਿਚਿ ਜਿਉ ਛੰਛਾਲੀ ਤੇਗਾਂ ਹਸੀਆਂ ॥

ਘੁਮਰਆਰ ਸਿਆਲੀ, ਬਣੀਆਂ ਕੇਜਮਾਂ ॥੩੯॥

ਧਗਾ ਸੂਲੀ ਬਜਾਈਆਂ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਧੂਹਿ ਮਿਆਨੋ ਲਈਆਂ, ਜੁਆਨੀ ਸੂਰਮੀ ॥

ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਬਧਾਈਆਂ, ਅਗਣਤ ਸੂਰਤਾਂ ॥

ਦੁਰਗਾ ਸਉਹੇਂ ਆਈਆਂ, ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥

ਸਭਨੀ ਆਣ ਵਗਾਈਆਂ, ਤੇਗਾਂ ਧੂਹ ਕੈ ॥

ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਬਚਾਈਆਂ, ਢਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੈ ॥

ਦੇਵੀ ਆਪ ਚਲਾਈਆਂ, ਤਕਿ ਤਕਿ ਦਾਨਵੀ ॥

ਲੋਹੂ ਨਾਲਿ ਡੁਬਾਈਆਂ, ਤੇਗਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ॥

ਸਾਰਸੁਤੀ ਜਨੁ ਨਾਈਆਂ, ਮਿਲ ਕੈ ਦੇਵੀਆਂ ॥

ਸਭੇ ਮਾਰ ਗਿਰਾਈਆਂ, ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥

ਤਿਦੂੰ ਫੇਰਿ ਸਵਾਈਆਂ, ਹੋਈਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ॥੪੦॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸੂਰੀ ਸੰਘਰਿ ਰਚਿਆ; ਢੋਲ ਸੰਖ ਨਗਾਰੇ ਵਾਇ ਕੈ ॥

ਚੰਡ ਚਿਤਾਰੀ ਕਾਲਕਾ; ਮਨ ਬਾਹਲਾ ਰੋਸ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥

ਨਿਕਲੀ ਮਥਾ ਫੋੜਿ ਕੈ; ਜਨ ਫਤੇ ਨੀਸਾਣ ਬਜਾਇ ਕੈ ॥

ਜਾਗ ਸੁ ਜੰਮੀ ਜੁਧ ਨੂੰ; ਜਰਵਾਣਾ ਜਣ ਮਰੜਾਇ ਕੈ ॥

ਦਲ ਵਿਚਿ ਘੇਰਾ ਘਤਿਆ ਜਣ ਸੀਂਹ ਤੁਰਿਆ ਗਣਿਣਾਇ ਕੈ ॥

ਆਪ ਵਿਸੂਲਾ ਹੋਇਆ, ਤਿਹੁ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਖੁਨਸਾਇ ਕੈ ॥

ਰੋਹ ਸਿਧਾਇਆਂ ਚਕ੍ਰ ਪਾਨ; ਕਰ ਨਿੰਦਾ ਖੜਗ ਉਠਾਇ ਕੈ ॥

ਅਗੈ ਰਾਕਸ ਬੈਠੇ ਰੋਹਲੇ; ਤੀਰੀ ਤੇਗੀ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ਕੈ ॥

ਪਕੜ ਪਛਾੜੇ ਰਾਕਸਾਂ; ਦਲ ਦੈਤਾਂ ਅੰਦਰਿ ਜਾਇ ਕੈ ॥

ਬਹੁ ਕੇਸੀ ਪਕੜਿ ਪਛਾੜਿਅਨਿ; ਤਿਨ ਅੰਦਰਿ ਧੂਮ ਰਚਾਇ ਕੈ ॥

ਬਡੇ ਬਡੇ ਚੁਣ ਸੂਰਮੇ; ਗਹਿ ਕੋਟੀ ਦਏ ਚਲਾਇ ਕੈ ॥

ਰਣ ਕਾਲੀ ਗੁਸਾ ਖਾਇ ਕੈ ॥੪੧॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਹਾ ਕੰਧਾਰਾ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ, ਅਣੀਆਰਾਂ ਚੋਈਆ ॥

ਧੂਹਿ ਕਿਰਪਾਣਾਂ ਤਿਖੀਆ ਨਾਲ ਲੋਹੂ ਧੋਈਆਂ ॥

ਹੂਰਾਂ ਸ੍ਰਣਤ ਬੀਜ ਨੂੰ, ਘਤਿ ਘੇਰਿ ਖਲੋਈਆਂ ॥

ਲਾੜਾ ਦੇਖਣ ਲਾੜੀਆਂ ਚਉਗਿਰਦੇ ਹੋਈਆਂ ॥੪੨॥

ਚੋਬੀ ਧਉਸਾ ਪਾਈਆਂ, ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥

ਦਸਤੀ ਧੂਹ ਨਚਾਈਆਂ ਤੇਗਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ॥

ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਤਨ ਲਾਈਆਂ ਗੋਸਤ ਗਿਧੀਆਂ ॥

ਬਿਧਣ ਰਾਤੀ ਆਈਆਂ ਮਰਦਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ॥

ਜੋਗਣੀਆਂ ਮਿਲਿ ਧਾਈਆਂ ਲੋਹੂ ਭਖਣਾ ॥

ਫਉਜਾਂ ਮਾਰ ਹਟਾਈਆਂ, ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ॥

ਭਜਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈਆਂ ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਥੈ ॥

ਭੁਈਂ ਨ ਪਉਣੈ ਪਾਈਆਂ ਬੂੰਦਾ ਰਕਤ ਦੀਆ ॥

ਕਾਲੀ ਖੇਤ ਖਪਾਈਆਂ ਸਭੇ ਸੂਰਤਾਂ ॥

ਬਹੁਤੀ ਸਿਰੀ ਬਿਹਾਈਆਂ, ਘੜੀਆਂ ਕਾਲ ਕੀਆਂ ॥

ਜਾਣਿ ਨ ਜਾਏ ਮਾਈਆਂ, ਜੂਝੇ ਸੂਰਮੇ ॥੪੩॥

ਸੁੰਭ ਸੁਣੀ ਕਰਹਾਲੀ, ਸ੍ਰਣਵਤ ਬੀਜ ਦੀ ॥

ਰਣ ਵਿਚਿ ਕਿਨੈ ਨ ਝਾਲੀ, ਦੁਰਗਾ ਆਂਵਦੀ ॥

ਬਹੁਤੇ ਬੀਰ ਜਟਾਲੀ, ਉਠੇ ਆਖ ਕੈ ॥

ਚੋਟਾ ਪਾਨ ਤਬਾਲੀ ਜਾਸਨ ਜੁਧ ਨੂੰ ॥

ਥਰਿ ਥਰਿ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਚਾਲੀ ਦਲਾਂ ਚੜੰਦਿਆਂ ॥

ਨਾਉ ਜਿਵੇ ਹੈ ਹਾਲੀ, ਸਹੁ ਦਰੀਆਉ ਵਿਚਿ ॥

ਧੂੜਿ ਉਤਾਹਾਂ ਘਾਲੀ, ਛੜੀ ਤੁਰੰਗਮਾਂ ॥

ਜਾਣਿ ਪੁਕਾਰੂ ਚਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਥੈ ॥੪੪॥

ਪਉੜੀ ॥

ਆਹਰਿ ਮਿਲਿਆ ਆਹਰੀਆਂ, ਸੈਣ ਸੂਰਿਆਂ ਸਾਜੀ ॥

ਚਲੇ ਸਉਹੇ ਦੁਰਗਸਾਹ, ਜਣ ਕਾਬੈ ਹਾਜੀ ॥

ਤੀਰੀ ਤੇਗੀ ਜਮਧੜੀ, ਰਣ ਵੰਡੀ ਭਾਜੀ ॥

ਇਕ ਘਾਇਲ ਘੂਮਨ ਸੂਰਮੇ, ਜਣ ਮਕਤਬ ਕਾਜੀ ॥

ਇਕ ਬੀਰ ਪਰੋਤੇ ਬਰਛੀਏ, ਜਿਉ ਝੁਕ ਪਉਨ ਨਿਵਾਜੀ ॥

ਇਕ ਦੁਰਗਾ ਸਉਹੇ ਖੁਨਸ ਕੈ, ਖੁਨਸਾਇਨ ਤਾਜੀ ॥

ਇਕ ਧਾਵਨ ਦੁਰਗਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ, ਜਿਉ ਭੁਖਿਆਏ ਪਾਜੀ ॥

ਕਦੇ ਨ ਰਜੇ ਜੁਧ ਤੇ, ਰਜ ਹੋਏ ਰਾਜੀ ॥੪੫॥

ਬਜੇ ਸੰਗਲੀਆਲੇ, ਸੰਘਰ ਡੋਹਰੇ ॥

ਡਹੇ ਜੁ ਖੇਤ ਜਟਾਲੇ, ਹਾਠਾਂ ਜੋੜਿ ਕੈ ॥

ਨੇਜੇ ਬੰਬਲੀਆਲੇ, ਦਿਸਨ ਓਰੜੇ ॥

ਚਲੇ ਜਾਣ ਜਟਾਲੇ, ਨਾਵਣ ਗੰਗ ਨੂੰ ॥੪੬॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ ਸੂਲ ਹੋਈਆਂ ਕੰਗਾਂ ॥

ਵਾਛੜ ਘਤੀ ਸੂਰਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਤ ਖਤੰਗਾਂ ॥

ਧੂਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾਣਾ ਤਿਖੀਆਂ ਬਢ ਲਾਹਨਿ ਅੰਗਾਂ ॥

ਪਹਲਾ ਦਲਾਂ ਮਿਲੰਦਿਆਂ ਭੇੜ ਪਾਇਆ ਨਿਹੰਗਾ ॥੪੭॥

ਪਉੜੀ ॥

ਓਰੜ ਫਉਜਾਂ ਆਈਆਂ ਬੀਰ ਚੜੇ ਕੰਧਾਰੀ ॥

ਸੜਕ ਮਿਆਨੋ ਕਢੀਆਂ, ਤਿਖੀਆਂ ਤਰਵਾਰੀ ॥

ਕੜਕ ਉਠੇ ਰਣ ਮਚਿਆ ਵਡੇ ਹੰਕਾਰੀ ॥

ਸਿਰ ਧੜ ਬਾਹਾਂ ਗਨ ਲੇ, ਫੁਲ ਜੇਹੈ ਬਾੜੀ ॥

ਜਾਪੇ ਕਟੇ ਬਾਢੀਆਂ ਰੁਖ ਚੰਦਨ ਆਰੀ ॥੪੮॥

ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਜਾ ਸਟ ਪਈ ਖਰਵਾਰ ਕਉ ॥

ਤਕ ਤਕ ਕੈਬਰਿ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਤਕ ਮਾਰੇ ਭਲੇ ਜੁਝਾਰ ਕਉ ॥

ਪੈਦਲ ਮਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ; ਸੰਗਿ ਰਥ ਗਿਰੇ ਅਸਵਾਰ ਕਉ ॥

ਸੋਹਨ ਸੰਜਾ ਬਾਗੜਾ; ਜਣੁ ਲਗੇ ਫੁਲ ਅਨਾਰ ਕਉ ॥

ਗੁਸੇ ਆਈ ਕਾਲਕਾ; ਹਥਿ ਸਜੇ ਲੈ ਤਰਵਾਰ ਕਉ ॥

ਏਦੂ ਪਾਰਉ ਓਤ ਪਾਰ; ਹਰਨਾਕਸਿ ਕਈ ਹਜਾਰ ਕਉ ॥

ਜਿਣ ਇਕਾ ਰਹੀ, ਕੰਧਾਰ ਕਉ ॥

ਸਦ ਰਹਮਤ, ਤੇਰੇ ਵਾਰ ਕਉ ॥੪੯॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਸਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣ ਕਉ ॥

ਤਦ ਖਿੰਗ ਨਸੁੰਭ ਨਚਾਇਆ; ਡਾਲ ਉਪਰਿ ਬਰਗਸਤਾਣ ਕਉ ॥

ਫੜੀ ਬਿਲੰਦ ਮਗਾਇਉਸ; ਫੁਰਮਾਇਸ ਕਰਿ ਮੁਲਤਾਨ ਕਉ ॥

ਗੁਸੇ ਆਈ ਸਾਹਮਣੇ; ਰਣ ਅੰਦਰਿ ਘਤਣ ਘਾਣ ਕਉ ॥

ਅਗੈ ਤੇਗ ਵਗਾਈ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਬਢ ਸੁੰਭਨ ਬਹੀ ਪਲਾਣ ਕਉ ॥

ਰੜਕੀ ਜਾਇ ਕੈ ਧਰਤ ਕਉ; ਬਢ ਪਾਖਰ ਬਢ ਕਿਕਾਣ ਕਉ ॥

ਬੀਰ ਪਲਾਣੋ ਡਿਗਿਆ; ਕਰਿ ਸਿਜਦਾ ਸੁੰਭ ਸੁਜਾਣ ਕਉ ॥

ਸਾਬਾਸ, ਸਲੋਣੇ ਖਾਣ ਕਉ ॥

ਸਦਾ ਸਾਬਾਸ, ਤੇਰੇ ਤਾਣ ਕਉ ॥

ਤਾਰੀਫਾਂ, ਪਾਨ ਚਬਾਣ ਕਉ ॥

ਸਦ ਰਹਮਤ, ਕੈਫਾਂ ਖਾਨ ਕਉ ॥

ਸਦ ਰਹਮਤ, ਤੁਰੇ ਨਚਾਣ ਕਉ ॥੫੦॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ, ਗਹ ਸੰਘਰਿ ਕਥੇ ॥

ਓਰੜ ਉਠੇ ਸੂਰਮੇ, ਆਇ ਡਾਹੇ ਮਥੇ ॥

ਕਟ ਤੁਫੰਗੀ ਕੈਬਰੀ, ਦਲ ਗਾਹਿ ਨਿਕਥੇ ॥

ਦੇਖਣਿ ਜੰਗ ਫਰੇਸਤੇ, ਅਸਮਾਨੋ ਲਥੇ ॥੫੧॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੋਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹ ਜੁੜੇ, ਦਲ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ॥

ਓਰੜ ਆਏ ਸੂਰਮੇ, ਸਿਰਦਾਰ ਅਣਿਆਰੇ ॥

ਲੈ ਕੇ ਤੇਗਾਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਉਭਾਰੇ ॥

ਟੋਪ ਪਟੇਲਾ ਪਾਖਰਾਂ, ਗਲਿ ਸੰਜ ਸਵਾਰੇ ॥

ਲੈ ਕੇ ਬਰਛੀ ਦੁਰਗਸਾਹ, ਬਹੁ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ॥

ਚੜੇ ਰਥੀ ਗਜ ਘੋੜਿਈ, ਮਾਰ ਭੁਇ ਤੇ ਡਾਰੇ ॥

ਜਣੁ ਹਲਵਾਈ ਸੀਖ ਨਾਲ, ਵਿੰਨ੍ਹ ਵੜੇ ਉਤਾਰੇ ॥੫੨॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ, ਨਾਲ ਧਉਸਾ ਭਾਰੀ ॥

ਲਈ ਭਗਉਤੀ ਦੁਰਗਸਾਹ, ਵਰ ਜਾਗਨ ਭਾਰੀ ॥

ਲਾਈ ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਨੋ, ਰਤੁ ਪੀਐ ਪਿਆਰੀ ॥

ਸੁੰਭ ਪਾਲਾਣੋ ਡਿਗਿਆ, ਉਪਮਾ ਬੀਚਾਰੀ ॥

ਡੁਬ ਰਤੂ ਨਾਲਹੁ ਨਿਕਲੀ, ਬਰਛੀ ਦੁਧਾਰੀ ॥

ਜਾਣ ਰਜਾਦੀ ਉਤਰੀ, ਪੈਨ ਸੂਹੀ ਸਾਰੀ ॥੫੩॥

ਪਉੜੀ ॥

ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ ਭੇੜ ਪਇਆ ਸਬਾਹੀਂ ॥

ਸਸਤ੍ਰ ਪਜੂਤੇ ਦੁਰਗਸਾਹ ਗਹ ਸਭਨੀਂ ਬਾਹੀਂ ॥

ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਸੰਘਾਰਿਆ ਵਥ ਜੇਹੇ ਸਾਹੀਂ ॥

ਫਉਜਾਂ ਰਾਕਸਿ ਆਰੀਆਂ ਦੇਖਿ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀਂ ॥

ਮੁਹਿ ਕੁੜੂਚੇ ਘਾਹ ਦੇ ਛਡ ਘੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ॥

ਭਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੀਅਨ ਮੁੜ ਝਾਕਨ ਨਾਹੀਂ ॥੫੪॥

ਪਉੜੀ ॥

ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਪਠਾਇਆ, ਜਮ ਦੇ ਧਾਮ ਨੋ ॥

ਇੰਦ੍ਰ ਸਦ ਬੁਲਾਇਆ, ਰਾਜ ਅਭਿਸੇਖ ਨੋ ॥

ਸਿਰ ਪਰ ਛਤ੍ਰ ਫਿਰਾਇਆ, ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੈ ॥

ਚਉਦਹ ਲੋਕਾਂ ਛਾਇਆ, ਜਸੁ ਜਗਮਾਤ ਦਾ ॥

ਦੁਰਗਾ ਪਾਠ ਬਣਾਇਆ, ਸਭੇ ਪਉੜੀਆਂ ॥

ਫੇਰ ਨ ਜੂਨੀ ਆਇਆ, ਜਿਨ ਇਹ ਗਾਇਆ ॥੫੫॥